O różnicy między pedanterią a pedicurem, czyli Letnie Rowerzystki.

Być Kimś. Domagać się urojonych praw i zawieszenia społecznych reguł. (...) Chodzi o wózkowe - wojowniczy, dziki i ekspansywny segment polskiego macierzyństwa. Macierzyństwa w natarciu, zawsze stadnego i rozwielmożnionego nad miarę. Pieszczącego w sobie poczucie wybraństwa i bezczelnie niegodzącego się na żadne ograniczenia.

Prof. Zbigniew Mikołejko, filozof par excellence.

Parę miesięcy temu w Pyrlandii wprowadzono nowy urząd, mianowicie Pana Oficera Rowerowego. Jak donosi Echo Stonki Ziemniaczanej, został nim Były Aktywista z Łodzi. Czasy się zmieniają, a aktyw ma się równie dobrze, jak pół wieku temu. Pożytek jest obopólny, bo Pyrlandia zyskała Pana Oficera, a w Łodzi... Otóż westchnienie ulgi jakie rozległo się w Łodzi było tak gromkie, że aż w Kaliszu pojawiły się ostrzeżenia o nadciągających wichurach. Nie będzie to wszak wpis o oficerze rowerowym, któremu dajemy kolejną szansę.
 (To ze starego dowcipu: Daj jej szansę! Daj jej szansę! Dowcip nie był śmieszny, ale sytuacja też nie za bardzo...)
Nie. To zbyt przynębiający temat. Panu Oficerowi dedykujemy Piosenkę Młodych Aktywistów, i przechodzimy do właściwego, artystyczno-filozoficzno-zoologicznego tematu.

. . .

Pisząc niegdyś o Klimcie, zacytowałem entuzjastycznego krytyka, który przypisał Gustawowi odkrycie nowej istoty - Kobiety Wiedeńskiej. Że wszak przyroda chętnie zmierza ku zachowaniu równowagi, godny podziwu rozwój Kobiety Wiedeńskiej też musiał przecież znaleźć swą przeciwwagę. I oto znalazł, też w centrum Europy, choć nieco na północ od Wiednia, a znalazł ją w kolejnym, nowym gatunku, który moi zaprzyjaźnieni antropolodzy z Kisłowodzkiego Instytutu im. Psa Pawłowa wstępnie określili nazwą:

LETNIA ROWERZYSTKA

 Letnia Rowerzystka jest gatunkiem obojnaczym, może wykazywać zarówno męskie, jak i żeńskie drugorzędne cechy płciowe, ale statystycznie częściej przyjmuje  postać samiczki. Trzeba wszak zaznaczyć, że w sezonie samczyki też bynajmniej nie są rzadkim widokiem.

Poza miesiącami letnimi, Letnia Rowerzystka przez większość roku występuje na plastikowych krzesełkach środków komunikacji miejskiej, preferując jednak wnętrza samochodów osobowych, w których niestrudzenie i altruistycznie, bezcennymi uwagami i wskazówkami poprawia niedostateczne opanowanie sztuki kierowania pojazdem mechanicznym, demonstrowane przez niegodnego partnera godowego Letniej Rowerzystki.
(Opisując samczyki odwracamy płci. Albo i nie - co tam komu pasuje.)

Nadciąga w końcu piękny letni dzień przepoczwarzenia, i Letnia Rowerzystka, przywdziana w bardzo profesjonalny strój sportowo-naturystyczny, dosiada stalowego rumaka (bez skojarzeń, bardzo proszę, chodzi o rower, nie o środki politycznej dyskusji a'la Janusz Palikot) i podąża szlakiem romantycznej przygody, przy okazji odważnie zmagając się z chamstwem i drobnomieszczaństwem, dwiema plagami toczącymi ulice naszych metropolii.

Dziś nieoczekiwanie spotkało mnie szczęście, o którym marzy każdy student behawioryzmu animalistycznego! Udało mi się zaobserwować Letnią Rowerzystkę w jej naturalnym środowisku! Niestety, fakt, iż sam jechałem rowerem, w pewnym stopniu obniża obiektywizm obserwacji, ale... ...takie to i badania - pod psem.

Jadę więc sobie rowerem w pięknych okolicznościach przyrody, a konkretnie ścieżką rowerową wzdłuż jednej z głównych dróg miejskich w prastarej stolicy Krainy Podziemnej Pomarańczy. Na lewo blok, na prawo blok, a przy ścieżce rosną krzaczki różne i drzewka wszelakie, te ostatnie wzrostu wprawdzie nikczemnego, ale rozgałęzione ponad wszelkie pojęcie. Lokalną faunę reprezentuje kilka brudnawych gołębi i, naturalnie, nieodłączna Biedronka - gatunek wprawdzie inwazyjny, ale niekiedy zaskakująco użyteczny. W myśl zrehabilitowanych koncepcji Władysława Strzemińskiego masy robotnicze miały tędy radośnie do pracy tuptać, więc chodnik jest spory, ma prawie 4,5 metra szerokości, w porywach do 6. Porywy powstały w ten sposób, że wylewający asfalt byli lekko naprani i trochę im porywało orientację przestrzenną, dzięki czemu mamy niekiedy jakże potrzebny zapas dla zataczających się części mas wracających z roboty.

Drogą sznur samochodów jeździe sobie wprost przed siebie, jak to niegdyś pięknie śpiewał Mieczysław Wojnicki, a konkretnie to jedzie do cetrum, lub zeń powraca. Na chodniku pusto, jako że wiara tymi samochodami, motorami i skur skuterami zasuwa, a jak ktoś się strasznie boi prowadzić i nie ma przybocznego kierowcy - czy kierowniczki, to wsiada do bany (tak się w Pyrlandii określa popularne pojazdy szynowe), która się tam, ta bana, w samym środku sznura samochodów, często-gęsto przemyka.

Zaraz się ktoś tu przyczepi, że baną to się jeździ, żeli kasy się nie ma. Przyczepiaczom wybaczamy, zapewne nie chce im się nóg myć i rzadko bywają w cywilizowanych rejonach kraju, to i nie dziwota, że nie wiedzą, ile bilety kosztują... Dziś już, Drodzy Przyczepiacze, nie wystarczy na tramwaj zaszczekać, i na regularne przejazdy baną kasy trzeba zdecydowanie więcej, niż na skur skuter.
Oczywiście, taki zakup biletu na banę to są zawsze dobrze wydane środki, gdyż w zamian uzyskujemy bezcenną możliwość rozkoszowania się - jak to kiedyś reklama Axe głosiła - najbardziej zmysłowymi z zapachów miasta. (Pełna blokada zmysłów gwarantowana!)

Doznanie to nie budziło mojego zakłopotania.

Przeciwnie, czułam ogromne uniesienie.

Wykonywałam na rowerze zdumiewające akrobacje.

Ludzie gromadzili się wokół, a ja

występowałam wśród pełnych podziwu spojrzeń!

Na chodniku więc ludu mało, czasem tylko hipochondryczny emeryt się przemknie pod rozłożystymi gałęziami, przyciskając do bohaterskej piersi zdobyczną tytkę ekoparówek  - 25% mięsa! Innym razem chimeryczna emerytura pospieszy do Przychodni Osiedlowej, pogawędzić z sąsiadkami.
To w ogóle jest bardzo ciekawa, świecka tradycja, iż lokalne przychodnie przejęły funkcje kawiarni i służą głównie jako kluby dyskusyjne dla seniorów. Rozmowy też przecież leczą, a choć tylko w tym wyrtlu żyje pewnie z kilkanaście tysięcy osób, to kawiarni - jak na lekarstwo...

Nie miał nasz smutny, asfaltowy chodniczek zbyt wielu użytkowników, ale oto pomyślał sobie kiedyś jeden z poznańskich urzędników miejskich, że skoro chodnik szeroki jak ch... (za przeproszeniem - "jak cholera") i przy tym pusty, to można przecież wydzielić ścieżkę rowerową, i będzie z tego jakiś pożytek. Co świadczy o tym, że jakimś cudem uchowało się w mieście paru urzędników, którzy myślą, i to  nawet myślą logicznie.
 (Logicznie, tak, ale jednak mało postępowo. Aktywista zażądałby, by rowery jeździły jezdniami, wypierając stamtąd samochody, które powodują globalne ocieplenie. Takie są efekty zbyt małej zawartości białka w diecie aktywistów.)

Mamy więc coś ze dwa i pół metra chodnika, biała linia, i prawie dwa metry ścieżki rowerowej (plus, w porywach ciut więcej z losowo wybranej strony).


...i oto widzę ją, z daleka, nadciąga niczym letnia burza, z oszałamiającą prędkością prawie 20 km na godzinę!

Letnia Rowerzystka - oczyma własnej

wyobraźni...

Wraca, zmęczona i dumna, z wyczerpującej, godzinnej wycieczki z partnerem godowym. Już wyczuwa bliskość stanowisk lęgowych, wyprzedziła więc właśnie partnera i gna do przodu na swym rowerze górskim marki Krzyż Pański, sprawna taka (mimo zauważalnej chwiejności), taka dzielna, taka postępowa i ekologiczna!

Ale cóż to?!

O zgrozo!!!

POŁOWA ŚCIEŻKI ROWEROWEJ ZAJĘTA PRZEZ IDĄCĄ W TYM SAMYM KIERUNKU...

... W Ó Z K O W Ą!!!

- Rzeczywiście, tu muszę potwierdzić, jakieś dziewczę wydzieloną z chodnika ścieżką rowerową popycha wózek, trzykołowy, otwarty, ze śpiącym w nim pasażerem w wieku circa roku i pół. Ja zaś jadę w kierunku do obu pań przeciwpołożnym, jadę niezbyt szybko, bo tryby kasety mam już tak wyostrzone, że japońscy wojownicy ninja się do mnie zgłaszają z propozycją odkupienia - na te ich gwiazdki do rzucania (a wymienić ciągle mi się nie chce nie mam czasu). Jadę więc spokojnie, nie więcej niż 20 na godzinę, i z rozbawionym zainteresowaniem obserwuję rozwój sytuacji.

Pędzi Letnia Rowerzystka, pędzi, a w oczach jej narasta w równym stopniu potworne przerażenie i żądza mordu.

Jak śmie wredna wózkowa (jak te potwory słusznie nazwał Wybitny Polski Filozoff), zajmować przestrzeń na ścieżce rowerowej, skoro obok ma obok 3 metry chodnika, ta wredna suka?!  Jak śmie blokować drogę ekopostępowej Letniej Rowerzystce?!

Narasta żądza mordu, narasta i przerażenie Letniej Rowerzystki, powodowane po części nieziemską prędkością 20 km na godz., a po części wspomnianą, trudną do wyjaśnienia chwiejnością, być może powstałą w wyniku mikro-huraganów wywołanych globalnym ociepleniem, bo przecież niezwiązaną z brakiem kolarskich umiejętności.

A wózkowa idzie, nieświadoma rosnącej za nią fali mrocznych emocji, spacerkiem idzie, w wózku przednie kółko się ciut kolebie (ale nie tak bardzo jak w rowerze Letniej Rowerzystki), na pasażera wózkowa spojrzy, pasażer śpi.

"Damy na bicyklach". Za: Eduard Fuchs, 

Illustrierte Sittengeschichte vom Mittelalter 

bis zur Gegenwart, 1909.

Pędzi Letnia Rowerzystka, a w pięnych, romantycznych jej oczach -  lekko przesłoniętych tem sportowem, ciemnem okularem - widać już nieskończone pokłady mordu i strachu. Przez te pokłady rozum przebić się nie jest w stanie, emocje już same tylko Rowerzystką kierują i instynkty; o dzwonku zapomniała, o hamulcach zapomniała, drogi nie widzi, jest tylko ona, ten pęd, i ta potworna, obsesyjna konieczność wyminięcia przeszkody...

...z lewej strony.

To, swoją drogą, ciekawe zjawisko psychologiczne. Po prawej stronie wózkowej jest prawie  trzy metry pustego chodnika, ale przecież NIE WOLNO WYPRZEDZAĆ Z PRAWEJ!

 Wieszczu, gdyby dożył, zawołałby do Letniej Rowerzystki:
To dzień biały! To miasteczko!
Przy tobie nie ma żywego ducha!
Słuchaj dzieweczko!

Ona nie słucha. Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha...

Na ten przykład, z prawej strony, z prawej wózkową bez problemu wyminie trzylatek uczący się jeździć na trójkołowcu, z radosnym chichotem zjeżdżając ze ścieżki rowerowej na część dla pieszych, aktualnie pustą jak połówka po imprezie w akademiku Politechniki Pyrlandzkiej. Po lewej stronie wózkowej też jest jeszcze sporo miejsca, plus niewielki pas trawnika oddzielającego chodnik od jezdni - i w sumie z lewej wyminie ją bez problemu średnio sprawny cyklista. Zaznaczmy wszak dobitnie, że trzylatek wybierze prawą stronę - dzieci w tym wieku są już bardzo inteligentne, prawie na poziomie psa.

Letnia Rowerzystka trzylatkiem szak nie jest i sam Zeitgeist, czy inny Duch Histerii, każe wymijać bezwarunkowo z lewej, więc desperacko szarpie za kierownicę, nie wie, dlaczego zachwiała się w prawo, odkręca mocniej,  chwieje się w lewo, o włos w uchu mija wózkową, zahacza o trawnik, cudem łapie równowagę, o centymetr unika bliskiego kontaktu ze słupem latarni, rozchlapuje kałużę...

UFFFF...

Przeżyła! Dokonała tego! Raz jeszcze okazało się jak bezkonkurencyjne są jej cyklistyczne umiejętności, Maja Włoszczowska nic na nią nie ma! (Przypadkowo, Maja też jeździ na rowerze marki Krzyż Pański, ale oczywiście nieporównanie gorzej od Letniej Rowerzystki.)

Wreszcie może Letnia Rowerzystka odetchnąć z ulgą. Przypomniała sobie o hamulcu, więc zwalnia, ze zgrozą kręci głową i mijając mnie, rzuca potępiające:

- Głupia baba!

Wypowiedziane fantastycznym, scenicznym szeptem tak, by wózkowa na pewno usłyszała. A
 ja mogę tylko, dusząc się ze śmiechu, zatrzymać mojego starego górala, obejrzeć się, i zawołać śladem oddalającej się sportsmenki progresywnej:

- Ale która?! KTÓRA?!

. . .

Letnia Rowerzystka - skrzecząca rzeczywistość...

Przepisy drogowe to, w znakomitej większości, dobra rzecz. Stosujemy się do nich, bo zazwyczaj bardziej ułatwiają, niż utrudniają życie. Ale może jednak nie przeginajmy.

Mógłbym tu wózkową usprawiedliwiać - że po prawej chodnik rozryty korzeniami i bardzo trudno wózek popychać (bo, jak raz, tak jest), że po ulewie kałuże, rowerem przejedzie, ale z tym wózkiem, no trudno itd. (i tak faktycznie jest...). Mógłbym napisać, że w sumie kodeks drogowy ścieżkę rowerową biegnącą chodnikiem traktuje jako część chodnika, i że bardziej od przepisów obowiązuje tu zdrowy rozsądek  (tak jest!), ale...
Ale naprawdę nie o to chodzi, czyj przepis bardziej z kraja.

Przecież, u licha, skoro nigdzie żywej duszy, to niech dziewczę sobie tą ścieżką rowerową wózek pcha na zdrowie. Co mi to szkodzi? Będę chciał, wyminę ją z prawej, będę chciał, zwolnię, wyminę z lewej, no co, opony mi się bardziej zużyją?

Przepisy to dobra rzecz, powtarzam to raz jeszcze, szak pamiętajmy:

To właśnie pedantyczni wyznawcy  przepisów, pozbawieni zarówno umiejętości, jak i takiej najzwyklejszej, ludzkiej życzliwości, zapełniają 10 krąg piekła - ten krąg, do którego Wergiliusz Dantego w Boskiej Komedii już nie zaprowadził, bo są tam grzesznicy, których nawet pozostali mieszkańcy otchłani się wstydzą. 

Pedanterią przecież w żaden sposób braku umiejętności nie zamaskujemy, gorzej jeszcze, bo jakiś złośliwy kundel obszczeka, i nastrój nam zepsuje na resztę wieczoru.
Lepiej zwolnić, od tego są hamulce, a na skrzyżowaniu i tak czeka czerwone światło.
A zamiast szastać pedanterią, lepiej dojechać parę minut później i zafundować sobie pedicure (jeśli w tę stronę podążają nasze preferencje), czy ulubiony napój (to bardziej w moje wersji, ale przymuszać nikogo nie będę), zachowując dobry nastrój i tę odrobinę życzliwości...

Czego wszystkim rowerzystom i rowerzystkom, nie tylko tym letnim, życzę!

_____________________
Na filmie poniżej: grupa kryminalistów, rzekomo kochających rozrywkę, łamie wszelkie możliwe reguły ruchu drogowego, i tylko cudem nie napotyka furii wcielonej w postać Letniej Rowerzystki...